.
Zelfbeeld (©berlijn2024)
Tevreden bekeek hij zijn borsten in de spiegel. Natuurlijk droeg hij het liefst een echte Marlies, maar deze goedkopere optie bood nou eenmaal meer voor minder. Het bleef een klein wonder hoe makkelijk zijn stoere mannenborst veranderde in een spannend decolleté. De dunne bandjes die als kleine elastiekjes zijn huid sierden, zijn twee extra borsten legde hij zacht in de bedding, de kleine ingewerkte details waren aanwezig maar nooit te dominant.
Rood voor het mystieke onbereikbare gevoel. Vandaag koos hij voor zijn rode parelketting.
Een keuze die eigenlijk geen keuze was.
Bij zijn pumps en zwarte kousen hoorde nu eenmaal rood.
Met zijn gelakte nagels gleed hij in de kous tot zijn duimen de naad bij de tenen raakten. Zijn kousen waren dierbaar. Het denier zo dun mogelijk, met een ragfijne naad precies achterop het been.
Kaarsrecht, net als zijn schouders en de glimmende hak van zijn pumps.
Natuurlijk had hij vroeger getwijfeld, had hij wankelend in het leven gestaan.
Een man op pumps hoort niet. Zijn lijf was het daarmee eens geweest.
Het had even geduurd voor hij op zijn eerste paar kon staan.
Inmiddels staat hij stevig, kan hij zelfs een poosje lopen.
Inmiddels weet hij beter. De jaren hadden hem rust gebracht, de juiste gelegenheden en de juiste vrienden.
Zij waren de meest bijzondere, een soort bubbel. Zij die hem niet alleen accepteerden, maar ook hielpen.
Nog één keer bekijkt hij zijn spiegelbeeld, controleert zijn kousen,
richt hij zijn rug op.
Trots op zijn mooie schouders, trots op zijn stralende ogen, zijn sterke armen, en zijn prachtige borst in die fonkelnieuwe, prachtig glanzende cups
