Gewoon Renée

Lopend door mijn geliefde Amsterdam.
Ik heb het eerder gedaan,
maar vandaag is het meer dan ooit: Renée.

Mooi opgemaakt, mooie kleding.
Ik loop door de P.C. Hooftstraat,
richting het Rijksmuseum.
Mijn mooiste rok, een mooie pruik,
fijne schoenen, rode hangers in mijn oren.

De stad voelt als in oorlog:
demonstranten, politie, verkeersregelaars.
Het plein en de doorgang onder het museum
zijn verboden gebied.
En juist daar voel ik vrijheid.

Hier loopt Renée.
Een mooie vrouwelijke man.
Een travestiet.
Gewoon Renée.

Het lukt me steeds beter
om situaties te aanvaarden,
ze over me heen te laten komen.
Vandaag is er een fotoshoot.
Jasmine rommelt met haar apparatuur,
ik wacht geduldig.

Detail na detail wordt vastgelegd.
Ik weet: ik ben een oudere man

Foto na foto.
Ik laat het binnenkomen.
Gevoel druk ik uit in mijn gezicht,
in mijn ogen.
Ik besef dat ik droevig kijk —
of is het verliefdheid
op de rijkdom van mijn leven?

Rimpels, onderkin, buik.
Maar ook ondeugende ogen.

Ik beweeg mijn handen,
draai mijn schouder,
ben me bewust van mijn schouderbandje,
voel de lipstick op mijn lippen.
Ik geniet.

Hier word ik vastgelegd.
En ik hoor mezelf zeggen:
gewilliger dan dit
zul je me niet krijgen.

Ik heb het eerder gedaan.
In het theater, in de club,
op de Gay Pride,
in Berlijn, in Nijmegen.
Maar dat was meer naar buiten gericht:
om te provoceren, te flirten,
te verleiden — het spel.

Nu is het rond.
Lopend in de buurt waar ik geboren ben,
in de rust die ik vind
in mijn bezigheden,
mijn relatie,
en ook dit:
gewoon mooi zijn,
zoals ik wil zijn.

Gewoon Renee