Mijn broer Guusje een voorbeeld?
In het nachtleven van Amsterdam
kende iedereen hem —
de vrouwelijke man met lef,
glitter en een lach.
Tussen leer en nachtbars
vond hij een plek
waar hij zichzelf kon zijn.
Een stad waar je,
zelfs op hoge hakken,
thuis kunt komen.
Maar wie hem alleen daar kende,
zag niet altijd
de mens daarachter.
Zijn jeugd was moeilijk.
Op zijn vijftiende ging hij van huis.
We verloren elkaar uit het oog.
Jarenlang liepen we
ieder ons eigen pad.
In 1999 werd hij ziek,
op weg naar zijn dood.
Toen kwamen we
weer dichter bij elkaar.
Voor het eerst in lange tijd
spraken we écht.
Over vroeger.
Over onze familie.
Over wie hij was —
niet alleen de Guusje met make-up,
maar de mens daarachter.
Travestie was zijn vrijheid.
Een jurk voelde als thuis.
Toch bleef hij zoeken
naar evenwicht
tussen werelden.
Hij leerde me iets belangrijks:
respecteer elkaar
zoals je bent.
Samen bezochten we
het graf van onze vader.
We vroegen ons af
of zijn hunkering naar vrijheid
te maken had
met waar we vandaan kwamen.
Misschien wel.
Want ieder van ons
zocht zijn eigen weg.
Na zijn dood
zocht ik Marie van Mariposa op —
zij hielp hem
zichzelf te vinden.
Zo vond ik ook
iets van hem
terug in mij.
En nu…
nu ga ik verder.
Ik leef,
zoek,
deel.
Soms met Guus
in mijn gedachten.
Guus /Guusje Hildesheim . 26 januari 1954 – 19 december 2007.
.